Posts Tagged google
Markaðssetning á netinu árið 2012
Svona í upphafi árs getur verið gaman að spá og spekúlera í hvernig árið muni þróast svona markaðslega séð. Síðasta ár var mjög fjölbreytt og ljóst má vera, að tilkoma samfélagsmiðladeilda á flestum auglýsingastofum hefur breytt þessum vettvangi nokkuð.
Skoðum aðeins síðasta ár. Facebook tröllreið öllu, langstærsti samfélagsmiðillinn og framan af ári voru fæst fyrirtæki sem svo mikið sem hugleiddu aðrar leiðir til að ná til fólks á internetinu. Voru gríðarlega margir leikir í gangi oft á tíðum, sumir hverjir misskemmtilegir og aðrir sem voru ekki nógu vel liðnir af notendum. Voru margir leikir sem brutu gegn reglum Facebook, en upp úr miðju ári fór að bera á leikjum framleiddum af auglýsingastofum, leikir sem brutu ekki gegn reglum Facebook. Margir þeirra voru þó alveg jafn áreitandi fyrir notendur og heyrði ég persónulega marga ræða um að fréttastreymið væri svo ofhlaðið auglýsingum og leikjum að viðkomandi nennti hreinlega ekki lengur að fara á Facebook. Væri áhugavert að sjá hvort umferðartölur yfir Íslendinga staðfestu það. Ekki má gleyma að Google setti sína útgáfu af samfélagsmiðli í loftið, miðli sem var sérstaklega ætlað að keppa við Facebook. Margir tóku plúsnum fagnandi og verður spennandi að sjá hvernig honum vindur fram á þessu ári.
Twitter hefur verið að koma sífellt sterkari inn sem og vakti Síminn gríðarlega athygli um mitt sumar með sérstakri Youtube herferð, sem var einmitt valin herferð ársins á Nexpo. Bloggið virtist halda sínu og nóg virðist af lesendum á netinu.
Auglýsingaborðar urðu að mínu mati aftur gildur auglýsingakostur á netinu þar sem sífellt fleiri síður eru nú farnar að bjóða upp á að hægt sé að kaupa annað hvort tiltekinn fjölda smella eða birtinga. Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að kaup á sýningardögum á tilteknum síðum á netinu gangi svolítið gegn hugmyndum um markaðssetningu á netinu, þar sem þú vilt ná sambandi við og eiga í samskiptum við neytendur (e. engagement). Svokallaðar Microsíður náðu auk þess í gegn, sérstaklega í sambandi við herferð 66°N.
Leitarvélabestun er orðin í raun að einhverju sem vart þarf að ræða, skylda við gerð hverjar heimasíðu enda gríðarlega mikilvægt. Samfélagsmiðlabestun hefur einnig verið að ryðja sér til rúms og hefur verið gaman að sjá hversu margar íslenskar heimasíður hafa tekið hina ýmsu möguleika til slíkrar bestunar í gagnið.
Þetta var 2011 í stuttu og afar einfölduðu máli. En hvernig kemur 2012 að líta út? Hvað verður inn og hvað hættir að virka?
Byrjum á Facebook. Með tilkomu Timeline hefur Facebook gert líf notenda mun flóknara og þær kannanir sem ég hef séð (m.a. á mashable) þá virðast notendur ekki beint hafa fallið í stafi yfir snilldinni. Bæði kallar þetta á að notendur séu meðvitaðri um hvað fer inn á síðuna, þar sem það gæti endað á timeline’inu en eins virkar síðan bara flóknari. Eins hefur verið bent á að prófíl síða hvers og eins er orðin óhugnanlega lík Myspace, eins og sá vefur var undir lokin. Einnig hefur verið fjallað um að þessi svokölluðu subscription séu ekki að virka sem skildi eða að notendur átti sig ekki á hvaða pósta slík áskrift á við.
Ofangreind atriði eiga frekar við um notendur, er eitthvað sem gæti fælt notendur frá því að nota miðilinn til lengri tíma litið. Hvað varðar markaðssetningu, þá hefur sá orðrómur heyrst að Facebook ætli að fara selja auglýsingar inn í fréttastreymi notenda. Slíkt þýðir bæði, að þá myndu stöðuuppfærslur fyrirtækja og vörumerkja ekki birtast sjálfkrafa hjá þeim sem hafa lækað síðu, heldur þyrfti markaðsfólk að greiða fyrir slíkt. Einnig þýðir þetta að áreitið sem notendur upplifa margir að sé orðið nægt nú þegar, gæti enn aukist, sérstaklega þar sem margt markaðsfólk mun eflaust sjá hag sínum best borgið með því að greiða fyrir slíkar birtingar.
Einnig hafa forritarar verið að kryfja kóðann sem stjórnar því af hverju eitt birtist í fréttastreymi notenda en ekki annað, og komið hefur í ljós ýmislegt sem virðist stýra því, t.d. hve virkur notandi er að svara, hvort það séu hlekkir eða myndir með viðkomandi færslu o.s.frv. Þegar allt þetta er tekið saman er ljóst að Facebook er farið að mynda eins konar sphere í kringum hvern notanda og birtir það sem algorythminn telur að sé hverjum og einum notanda viðkomandi (e. most relevant).
Google plús held ég, ásamt Twitter, mun koma sterkur inn af þessum sökum. Vissulega stundar Google grimmt að stýra leitarniðurstöðum en stjórn notandans á hringjunum sínum er mun aðgengilegri og sýnilegri en svipuð tækni á Facebook. Twitter, held ég, mun vaxa mjög á þessu ári. Bæði er notkunarmöguleikarnir mjög þægilegir og, eins og Síminn, Íslandsbanki og fleiri fyrirtæki hafa sýnt fram á, þá er mjög auðvelt að nota þann samfélagsmiðill til að ná til notenda. Eins eru til mörg app eða smáforrit sem og notkun miðilsins er afar auðveld í gegnum snjallsíma. Stafabilin eru jafn mörg og var í gömlu sms’unum (140) og miðillinn gengur allur út á stutt skilaboð, þ.e. content. Enda hefur Twitter vaxið mjög hratt erlendis undanfarin ár og er ein allra stærsta hlekkjaveitan á netinu í dag.
Í ljósi þess hve myndbönd eru stór þáttur af flestum markaðsaðgerðum, þá er Youtube og verður áfram einn helsti miðilinn til að birta slíkt. Deiling myndbanda af þeim vef er ákaflega auðveld og eru flestir stóru samfélagsmiðlarnir orðnir tengdir Youtube með góðum hætti þannig að deilun getur jafnvel farið sjálfvirkt fram. Eins og Síminn sýndi fram á með herferðinni Villi á ferð um landið þá er hægt að forrita myndböndin og búa þannig til mjög skemmtilegar viral herferðir. Slíkt kostar vissulega pening, en fyrir mörg vörumerki, t.d. Old Spice og Tipp-Ex, hefur það verið algjörlega þess virði.
Eftir því sem fleiri uppgötva kosti þess að selja frekar smelli eða birtingar á borðum, þá verður sífellt fýsilegra að auglýsa með þeim hætti á netinu. Persónulega vil ég mun frekar kaupa smelli eða birtingar fremur en ákveðið marga daga. Dæmið er einfalt, ef ég vil kaupa sýnileika og komast í top-of-mind, þá hugsa ég frekar um birtingar. Ef ég vil fá umferð um síðuna mína þá kaupi ég smelli. Kaupi ég daga, þá veit ég í raun ekki hvað ég er að kaupa, t.d. kaupi ég viku 7 á XYZ.is. Jú, ég get gengið út frá því að það verði mikil umferð og ég get gengið að því að einhverjir smelli á auglýsinguna. En hversu margir? Kannski vil ég að 300.000 notendur sjái auglýsinguna mína og getur viðkomandi síða tryggt það á viku? Hvað ef ég vil fá 3.000 heimsóknir inn á heimasíðuna mína? Það sem þetta kallar á er vissulega meiri heimavinna af hálfu markaðsfólks, það þarf að setja sér markmið og vinna út frá þeim, eins og ég reikna að flestir séu að gera. Ég trúi því, að sú þróun verði á þessu ári að sífellt fleiri auglýsingaseljendur hérlendis færi sig yfir í það að bjóða upp á að hægt verði að kaupa smelli eða birtingar, þó svo dagar verði áfram í boði. Ég trúi því líka, að markaðsfólk sem markaðssetur á netinu fari meira yfir í að kaupa smelli og birtingar á þessu ári.
Blogg held ég að eigi eftir að verða enn sterkara. Í kjölfar hrunsins hafa gríðarlega margir ruðst fram á bloggvöllinn og látið sitt ljós skína. Um leið og sífellt meiri dómharka, pólitískur rétttrúnaður og öfgar verða sýnilegri á netinu, þá munu notendur líka kalla eftir einhverju mótvægi. Tísku- og lífstílsblogg eiga eftir að verða vinsælli, að ég tel, sem og hvers konar sérhæfð blogg önnur, t.d. um bækur, íþróttir eða slíkt. Matarblogg Beggu, Druslubækur og doðrantar og þess háttar blogg eru dæmi um það sem koma skal, að mínu mati, og mín tilfinning er sú, að þessi hluti muni vaxa. Spurningin er bara hvernig markaðsfólk muni koma til með að nýta sér það.
Varla er hægt að tala um svona markaðssetningu án þess að minnast á snjallsíma. Við sáum á síðasta ári hvernig fjölmörg íslensk fyrirtæki fóru út í að búa til app fyrir snjallsíma, app sem voru í raun bara minnkuð mynd af heimasíðu viðkomandi fyrirtækja, t.d. Pósturinn. Ég held að appin eigi eftir að þróast yfir í að verða mun gagnlegri og meira tengd virkni símans, t.d. í gegnum gps, og muni geyma upplýsingar sem eiga við þar og þá stundina. Í dag eru sífellt fleiri fyrirtæki að uppfæra heimasíður sínar þannig að þær birtist rétt í snjallsímum og spjaldtölvum (svokallaðir responsive vefir eða smartvefir) og fyrir vikið verður óþarft fyrir slík fyrirtæki að útbúa apps sem endurspegla bara þær upplýsingar sem fáanlegar eru á netinu.
Þessi spá mín er fyrst og fremst byggð á tilfinningu og er meira til gamans gerð en alvöru. Möguleikarnir sem nýtt ár færir okkur eru óendanlegir og netið er leikvöllur sem er í sífelldri mótun. Á meðan við munum, að netið byggist í dag fyrst og fremst á gagnvirkni, þá held ég að flest markaðsfólk geti náð árangri með markaðssetningu á netinu.
Vörumerkið ég
Posted by thorarinnh in Almennt on January 23, 2012
Almennt þegar talað er um vörumerki þá rennur hugur fólks til fyrirtækja eins og Apple, Microsoft, Disney eða eitthvað í þá áttina. Sem er ekki skrítið. Okkar skynjun á vörumerkjum er sú að þetta séu fyrirtæki, stórar stofnanir sem eyða miklum peningum um í viðhalda vörumerkinu og viðhalda skynjun okkar á því.
En með tilkomu samfélagsmiðla eins og Facebook, Twitter, Linkedin og fleiri minni miðla sem fólk er að nýta sér ætti þessi skynjun eilítið að breytast.
Hér einu sinni þegar sótt var um vinnu var skilað inn CV og biðin eftir því að komast í vonandi í viðtal hófst.
Núna er þetta gert rafrænt, nema viðkomandi sé “headhunted” af Linkedin.
Hvað gerist í framhaldinu? Hvernig lítur þú út ef þú ert Gúgglaður/Gúggluð? Koma upp hellingar af partímyndum, hálf kláraður Linkedin prófíll og undarleg “tvít” gerð um miðja nótt í röð fyrir utan skemmtistað?
Staðreyndin er sú að við erum öll orðin okkar eigin vörumerki. Við skilgreinum okkur sjálf, sérhæfum okkur og verðmetum.
Ég mæli með að þú setjist niður og gerir SVÓT greiningu á sjálfum þér, skilgreinir þína styrkleika, veikleika, ógnanir og tækifæri. Hafir það að leiðarljósi fyrir framtíðina. Því eins og öll vörumerki þá er svigrúm til betrumbóta og stundum þarf bara að endurmeta vörumerkið.
Persónulega lít ég á mig sem vörumerki, þú ættir að gera slíkt hið sama.
Finndu okkur á fésbókinni
Posted by thorarinnh in Almennt on October 27, 2011
Eitt af því sem fer ekki framhjá manni núorðið eru útvarpsauglýsingar þar sem “Finndu okkur á fésbókinni” kemur fyrir.
Þessi setning fer svolítið í taugarnar á mér þar sem einnig væri hægt að segja bara hreinglega “facebook.com/fyrirtæki” í auglýsingunni. Almennir notendur kunna að slá þetta inn beint á vafrann sinn þannig að þetta ætti ekki að vera mikið vandamál.
Eins gætu þessir sömu aðilar hreinlega sagt Gúgglið okkur þegar þeir vísa í heimasíðuna sína.
En hversvegna er það ekki sniðugt? Jú, þegar fyrirtæki er gúgglað þá koma upp leitarniðurstöður sem tengjast fyrirtækinu, allar leitarniðurstöður. Sama hvort þær séu jákvæðar eða neikvæðar.
Sama má segja um Facebook leitina.
Ég gerði smá prufun á þessu, sló inn heiti þeirrar matvöruverslunar þar sem ég versla oftast. Við það að leita á Facebook fann ég vissulega verslunina, en efst í leitinni kom hinsvegar “grúppa” fyrrum starfsmanna verslunarinnar. Einnig varð mér vísað á síðu á Facebook þar sem viðkomandi verslun var borin saman við aðrar verslanir og verðlagið rætt til þaula. Þetta allt birtist mér ofar á listanum en síða verslunarinnar sem ég var að leita að.
Ástæða þess að ég skrifaði þetta hinsvegar voru útvarpsauglýsingar frá veitingastað í bænum sem bendir fólki á að finna þá á Facebook. Ég prófaði þetta, leitin skilaði mér tveimur síðum. Báðar frá veitingastaðnum, báðar með einhvern hóp að baki sér. En ég fékk valkvíð, hvora síðuna ætti ég að smella á. Hvor síðan er með þennan leik sem þeir auglýsa (ekki það að ég hafi ætlað að taka þátt í þessum “lækjar” leikjum sem tröllríða öllu).
Þarna hefðu aðstandendur staðarins átt að passa sig, fara yfir öll sín mál hvað varðar Facebook og koma í veg fyrir það að þegar væri leitað að staðnum að þá kæmi upp tveir staðir. Jafnframt kannaði ég hvort þessar síður væru með fastan url til að geta slegið hann beint inn, svo var ekki.
Niðurlagið er einfalt.
Kæra fyrirtæki.
Ef ég á að finna þig á Facebook, þá þarft þú fyrst að vera búið að finna sjálft þig á Facebook.
Samfélagsmiðlabestun
Í dag eru samfélagsmiðlar allsráðandi á netinu. Langflestir fréttamiðlar treysta gríðarlega á umferð frá slíkum miðlum enda eru margir notendur hættir að leita að fréttum, með sama hætti og var gert hér fyrir nokkrum árum, þess frekar virðast fréttirnar finna þá. Fyrir vikið verður sífellt mikilvægara fyrir þá sem er að markaðssetja á netinu að tryggja að heimasíður þeirra séu þannig úr garði gerðar að auðvelt er að deila efni af þeim inn á samfélagsmiðla. Leitarvélar eru auk þess farnar að taka mið af því hversu sýnileg síða er á samfélagsmiðlum og getur það haft áhrif á hversu hátt viðkomandi síða raðast. Margar auglýsinga- og markaðsstofur eru í sífellt auknum mæli farnar því að gefa gaum að samfélagsmiðlabestun (e. social media optimization).
Samfélagsmiðlabestun er hugtak sem var fyrst notað af Rohit Bhargava og lagði hann einnig til nokkrar einfaldar leiðir til að besta heimasíður út frá samfélagsmiðlum. Í stuttu máli sagt þá er þetta hugsað á svipaðan hátt og leitarvélabestun. Í stað þess að tryggja að ákveðin leitarorð megi finna á síðunni, þá er tryggt að síða sé sem best tengd inn á samfélagsmiðla, t.d. með notkun Facebook Social plugin eða annarra álíka viðbóta. Hugmyndin er sú, að því efni sem er á síðunni sé hægt að dreifa til sem flestra. Þannig megi skapa ákveðin viral áhrif og tryggja að hlekkir inn á síðuna séu sem flestir. Því víðar sem þú getur dreift efni þínu, því betra. Einnig kallar þetta á að auðvelt sé að bókamerkja og tagga síður. Eins getur verið sniðugt að það sé eitthvað gildi í því að dreifa hlekk. Síðastnefnda atriðið er einmitt mikið notað hérlendis í hinum svokölluðu Facebook leikjum, en þar geta notendur unnið verðlaun fyrir að dreifa hlekk.
Það sem þú ert í rauninni að gera er að skapa Word-of-Mouth. Þú vilt að notendur dreifi efninu þínu, ræði það sín á milli, hvort sem það er á síðunni þinni eða á samfélagsmiðlum. Auðvitað getur þetta stundum skapað spam-áhrif, en þar verða notendur að meta sjálfir hvert tilfelli og langflestir virkir notendur eyða því sem þeim finnst vera spam. Þú vilt skapa samtöl, jafnvel taka þátt í þeim, þegar þess er þörf eða færð til þess tækifæri. Samtölin leiða til þess að fleiri vita af síðunni þinni og efninu. Samtölin ættu líka að gefa þér ákveðna mynd af því hversu vel gengur í PR-málum, þ.e. hvert orðspor vörumerkis eða fyrirtækis er.
Ágóðinn af þessu er hins vegar mikill. Rétt eins og með leitarvélabestun þá er kallar þetta á meiri umferð. Og oftar en ekki er sú umferð frá einstaklingum sem efnið þitt á sérstakt erindi við, þ.e. þeir notendur sjá relevance í efninu. Af hverju? Jú, flestir deila einhverjum áhugamálum með vinum sínum og þegar fólk dreifir hlekkjum á vini sína er mjög líklegt að efnið rati til þeirra sem sjá eitthvað áhugavert við það, sem hugsanlega leiðir síðan til sölu. Og er þá ekki markmiðunum náð?
Gott er að hafa í huga þegar verið er að búa til síðu, hvort sem það er heimasíða vörumerkis, aðdáendasíða á Facebook eða hvað annað, að langflestir notendur nota fleiri en einn samfélagsmiðil. Það þarf því að vera auðvelt að dreifa efni á inn á youtube, twitter, tumblr, blogg og hvað allir þessir miðlar heita. Ágætt getur verið að setja niður fyrir sig hvaða samfélagsmiðla á að notast við og hvernig, t.d. gæti verið sniðugt að vera með like box á vörumerkjasíðu, notast við youtube og bjóða upp á bæði RSS feed sem og að hægt sé að deila fréttum á Twitter, Google+ og Facebook. Allt skapar þetta umferð.
Eru Íslendingar 5 árum á eftir Dönum í leitarvélabestun?
Posted by thorarinnh in Almennt on October 6, 2011
Í gær sat ég á hádegisverðarfundi Ímark og hlýddi þar á tvo Dani og Frosta frá Birtingarhúsinu fjalla um leitarvélabestun. Frosti hóf fundinn á því að fara fljótt í gegnum nokkrar áhugaverðar glærur. Á þeim kom m.a. fram að þó nokkur fjöldi Íslendinga gúggli það sem þeir sjá í auglýsingum, þ.e. sitji með tölvu fyrir framan sig um leið og þeir horfa á sjónvarpið og gúggli samtímis vörumerki eða fyrirtæki sem birtast í auglýsingum. Persónulega fannst mér það nokkuð áhugavert, sértaklega í ljósi þess að sjálfur horfi ég nær aldrei á sjónvarp (ég hleð bara niður því efni sem mig langar til að horfa á) og enn síður að ég sitji með tölvuna, i-pad eða símann við höndina þau fáu skipti sem ég horfi á dagskrárefni sjónvarpsstöðvanna. Ég efast þó ekki um að þetta sé satt, enda eru þær kynslóðir sem alast upp í dag mun hæfari að halda mörgum boltum á lofti í einu (e. multitasking) en mín kynslóð eða eldri kynslóðir.
Hann sagði einnig frá því hver hlutdeild netsins er í markaðsfé og -eyðslu vörumerkja og fyrirtækja. Greinilegt er að markaðsfólk á Íslandi telur fréttablöð vænsta kostinn, því langmest fé er eytt þar. Netið er hins vegar með afar litla hlutdeild, en hefur farið vaxandi undanfarin ár. Það er í raun mjög áhugavert, sérstaklega í ljósi þess að netið er líklega einn af ódýrustu kostunum en þó um leið sá miðill sem ég myndi halda að væri mest notaður af neytendum. Lestur fréttablaða fer jú minnkandi í heiminum en netið fer sífellt stækkandi. Þegar við erum síðan borin saman við önnur lönd er munurinn sláandi. Að þessu leiti erum við vissulega nokkrum árum á eftir öðrum löndum. Kannski á þessi þróun eftir að ná hingað, þ.e. að fréttablöðin missa smátt og smátt sína miklu dreifingu og netið verði sá vettvangur sem flestir noti til að ná til fjöldans. Frosti fjallaði einnig stuttlega um hvernig trausti neytenda er háttað, þ.e. hverjum þeir treysta best fyrir að upplýsa sig um gæði vörumerkis. Þar kom fram að Word-of-mouth er enn sterkasti þátturinn, þ.e. fólk treystir best ummælum eða umfjöllunum annarra, en það sem kom mér á óvart var hversu hátt heimasíður fyrirtækja skoruðu.
Einnig kom fram í máli hans tölur um hversu margir Íslendingar eru í raun á hverjum samfélagsmiðli fyrir sig. Um 66% Íslendinga nota Facebook, 30% nota Youtube og 1,4% nota Twitter. Ég veit hvorki hvernig þær tölur voru fengnar út eða hvaðan þær koma nákvæmlega, en persónulega finnst mér þetta pínu hæpið, t.d. við vitum að Youtube er önnur stærsta leitarvélin á netinu og gríðarlegur fjöldi hlekkja sem leiða inn á hana birtist á hverjum degi bæði á Facebook og Twitter, þá hlýtur notkunin að vera meiri. Eins hefur orðið gríðarleg sprenging á Twitter á undanförnum vikum og mánuðum og ég held að fullyrða megi að íslenskir notendur á þeim miðli séu fleiri en 5000, t.d. myndi ég telja að fótboltaaðdáendur einir saman slagi hátt í þann fjölda.
Næstur í pontu var Lars Möller, yfirmaður hjá iProspect. Hann sagði frá fyrirtækinu og sögu þess ásamt því að fjalla aðeins um aðkomu sína að leitarvélabestun. Í máli hans kom fram að leit er það sem notendur gera helst á netinu (e. number one activity) og daglega væru gerða 350.000 íslenskar leitir, u.þ.b. ein leit á hvern Íslending. Hann lagði einnig ríka áherslu á að tengja saman leitarvélamarkaðssetningu (e. Search engine marketing) og offline markaðssetningu, t.d. að tryggja að leitarorð sem birtast í sölubæklingum séu tæk í leitarvélum og finnanleg á heimasíðum viðkomandi fyrirtækis. Eins væri mjög gott að tengja kostaða tengla við heit leitarorð, þ.e. þau leitarorð sem eru hvað sterkust hverju sinni.
Þá steig Jackie Frandsen í pontu, en hann stýrir leitarvéladeildinni innan iProspect í Danmörku. Hann hóf mál sitt á nokkrum áhugaverðum staðreyndum, t.d. að flestir leita eftir 2 leitarorðum, 74% treysta frekar organic niðurstöðum og 50 x fleiri leitir hafa verið gerðar á Google eftir að snjallsímar komu til sögunnar. Síðan fjallaði hann um í býsna löngu máli hve gott væri að leitarvélabesta. Hann sýndi nokkur dæmi um hvað bestunin getur skilað, eins og Lars, og áminnti fundargesti um hvað það er sem leitarvéla skoða (texti, geta ekki lesið myndir eða flash).
Þó svo að fundurinn í heild sinni hafi verið ágæt áminning um leitarvélabestun, þá verð ég engu að síður að viðurkenna að ég var langt frá því sáttur. Um margt leið mér eins og ég hefði stokkið nokkur ár aftur í tímann, því einhvern veginn finnst mér leitarvélabestun og sú umfjöllun sem fram fór á fundinum vera langt frá því það nýjasta sem er að gerast í þeim efnum, heldur var frekar verið að selja okkur hugmyndina um að leitarvélabesta, sem ég reikna með að flestir séu að gera (mörg vefumsjónarkerfi eru orðin ansi hjálpleg í þeim efnum). Auk þess voru Danirnir einstaklega þurrir og, að mér fannst, fremur leiðinlegir flutningsmenn. Ég heyrði lítið í Lars og Jackie fannst mér tala stundum svolítið niður til fundargesta. En hvað um það, engu að síður ágætis áminning um hve leitarvélabestun skiptir miklu máli og að heimasíður séu þannig úr garði gerðar að leitarvélar eigi auðvelt með að finna efnið sem þar á að vera.
Styrktaraðilar
Google+
Nýleg ummæli