Eitt af því sem Stefán Eiríksson, lögreglustjóri og vefhetja 2011, fjallar um í stuttu viðtali sem tekið var við hann þegar honum voru afhent Nexpo verðlaunin, er mikilvægi þess að vera maður sjálfur á netinu. Ljóst er, að notendur sjá fljótt í gegnum það þegar einlægni eða heiðarleiki ráða ekki ríkjum, þegar maður er ekki samkvæmur sjálfum sér. Við höfum áður fjallað um nauðsyn þess að notendur geri sér grein fyrir að jafnvel þeir sjálfir eru vörumerki, að allt sem þeir gera á netinu þarf að vera í takt við þá mynd sem þeir vilja draga upp af sjálfum sér.

Ég held að flestir þekki a.m.k. einn eða tvo einstaklinga sem virðast fara hamskiptum á netinu. Venjulega dagfarsprúðir menn eða konur sem virðast stundum eins og dr. Jekyll og mr. Hyde, algjörlega tvær ólíkar persónur. Gallinn er bara sá, að í dag eru ekki svo skýr mörk, margir setja samansemmerki á milli þess hvernig einstaklingar haga sér á netinu og í raunheimum. Eflaust mætti jafnvel segja að mörkin þarna á milli séu sífellt að verða óskýrari og því verður sífellt mikilvægara að láta skynsemi ráða för í allri hegðun, hvort sem hún er online eða offline.

Hið sama gildir um vörumerki og fyrirtæki. Til eru dæmi um alveg einstaklega klúðurslega framkomu fyrirtækja, s.s. svar Iceland Express eitt sinn á Facebook þar sem gert var lítið úr einum starfsmanni og ýjað að því hann væri samkynhneigður eða auglýsing pizzustaðar í Kópavogi á bílskúrssölu eins starfsmanns hjá þeim. Hvort tveggja mætti heimfæra á notkun einstaklings, en á varla við þegar um fyrirtæki eða vörumerki er að ræða (reyndar er spurning hversu viðeigandi IE svarið var, á jafn almennum og opinberum vettvangi og Facebook er). Því skiptir miklu máli að vera maður sjálfur á netinu. Halda sig ávallt við sömu rödd, sömu persónu og vera í takt við brand-manual’inn.

Og hver er best til þess fallinn að vera vörumerkið? Vera þetta sjálf sem vörumerkið vísar til? Í nýlegu viðtali í Alkemistanum var lítillega fjallað um þetta atriði, Finnur, eða Gommit eins og margir kannast við hann, sagði að skoðun sín væri sú að best væri að fyrirtæki héldu utan um Twitter-account sinn innanhúss. Spurningin er hvort það eigi ekki við um fleiri samfélagsmiðla? Nú hafa auglýsingastofur margar sett á laggirnar öflugar samfélagsmiðladeildir og ætla sér eflaust landvinninga á þeim vettvangi. Eru þær rétti aðilinn til að halda utan um Facebook-síðu, Youtube-rás eða Twitter fyrirtækja og vörumerkja? Eða er betra að svo sé gert innanhúss?

Ef við skoðum árangur lögregluembættisins á höfuðborgarsvæðinu á samfélagsmiðlum, þá er það skínandi gott dæmi um hvernig samfélagsmiðlar hafa verið tæklaðir innanhúss. Þar er ákveðin rödd, ákveðin persóna og talað er í takt við þau skilaboð sem lögreglan vill senda frá sér. Framkoma lögreglunnar á netinu er í samræmi við það sem búast má við af henni úti í raunveruleikanum. Gæti lögreglan keypt þá þjónustu? Gæti einhver auglýsinga- eða markaðsstofa leyst aðkomu lögreglunnar á samfélagsmiðlum á sama hátt og lögreglan gerir sjálf?

Ég held að síðasta spurningin sé nokkuð áleitin. Því hún kemur inn á atriði, eins og brand ambassador. Hver er besti brand ambassador lögreglunnar? Jú, ætli það sé ekki lögreglustjórinn sjálfur. Enda hefur hann verið duglegur við að notfæra sér þessa miðla. En hver er þá besti brand ambassador fyrir t.d. Kringluna? Eru það forsvarsmenn hennar, markaðsdeild, starfsfólk í búðum, viðskiptavinir eða auglýsingastofa Kringlunnar? Hver þekkir vörumerkið best, getur og hefur leyfi til að svara fyrir hönd verslunarmiðstöðvarinnar? Hvernig komast skilaboðin best, fljótast og skilmerkilegast til skila?

Hvað finnst þér?